scatteredbondpapers

2007-06-08T01:00:00.000-07:00

Wala na namang masyadong tasks sa office kaya as usual, dapat kang humanap ng mapapaglibangan. Sinubukan ko na ata ang lahat ng weirdong sites; nakinig sa mga guilty pleasures: pinoy raps nina gloc nine, andrew e., at salbakuta (stuped!); At nagpaka intelekt'wal sa pagbabasa tungkol sa anger management. Pero mukhang kulang pa rin ang lahat ng naisip kong sites para ubusin ang oras hanggang maguwian.

I should be savoring this last two weeks feasting my eyes and mind on the internet, since on the 18th I am officially out of the company to pursue my Teaching, this time in Marcelo H. Del Pilar National High Schoool (Marcelo). Hanggang ngayon hindi pa rin nagsisink-in ang ideya na babalik na ako sa pagtuturo. Nabibilisan ako sa shift, parang primara, tapos segunda kagad. Sana nga ay nakaarangkada na ang makina ko para lalong umayos ang takbo.

Actually, last year pa ako tinawagan ng Marcelo pero kakapirma ko lang sa kontrata dito sa Mindragon at may bond noon pero ang totoo, hindi yung bond ang naging factor para hindi ako umalis dito at pumunta sa Marcelo, gusto ko munang subukan kung ano ba ang meron sa mundong ito, at kung bakit, in-na-in ang trabahong ito.

Hindi ko naman talaga naexperience ang mundo ng call-center. No'ng pumasok kasi kami dito buko pa lang ng bulaklak ang call center division ng Mindragon, at hindi na ito tumuloy sa pagbukadkad para maging isang magandang bulaklak. Bagkos, nalaglag mula sa tangkay ang division, kasama ng ilan sa mga kasama namin. Swerte pa rin kami ni Mark dahil nilipat
kami sa Technical Department ng kumpanya, kaya tumagal at naging regular na nga kaming empleyado dito.

Maraming salamat talaga dahil ang dami kong natutunan tungkol sa computer dati-rati masaya na akong nakakapagbrowse through the internet; Ngayon alam ko na kung pano buuin ang websites. Dati okay nang may web-mail ka, ngayon alam ko na kung pano gunama at umikoikot ang proseso ng e-mails. At sa totoong buhay, pakiramdam ko mas nahasa talaga ang command of language ko. Hindi rin kasi maiiwasan na makuha mo ang accent ng mga dayuhan kung madalas mo silang kausapin.

Pero syempre, meron tayong tahanan na gusto nating uwian pag dating ng dapithapon, siguro ang sa akin ay ang teaching. Hindi kasi nawala sa isip ko na babalik ako sa pagtuturo. Hindi ko lang inasahan na ganto kabilis ang shift. Sabi nga, life is full of surprises. Kaya handa akong ipagpalit ang air-conditioned na kwarto, ang magaang trabaho, at ang pagharap lamang sa computer maghapon, para sa makukulit na mga bata, kulang sa bentilardor na silid aralan, kakaunting libro, at isang mabigat na gampanin: ang hubugin ang kabataan sa pagharap sa buhay.

Sa nalalapit kong pagpasok sa Marcelo, inasahan ko nang mas malaking pagsubok ang naghihintay. Hindi na down na website ang dapat kong solusyunan, kundi ang kabataang nawalan na ng ganang mag-aral ang dapat kong i-UP(lift); Hindi na ang congestion ng mails sa server ang dapat gawan ng paraan, kundi kung pano hahawakan ang isang kwarto na may magkakaibang personalidad; Hindi na updates sa files ang dapat i-upload, kundi ang karunungan at kaalaman ng bawat isang mag-aaral.

Bago ko panoorin ang Naruto o Bleach sa Dailymotion, dapat ilagay ko na sa isip kong: Teacher na ulit ako.

Malapit na.

2007-05-20T22:01:00.000-07:00

resolve

ayoko nang tumingin sa 'yong mga larawan
dahil tila kidlat ka
na namang gigiising sa natutulog
ko nang alaala.

pano kung mamasdan ko na naman ang init
na hatid ng perlas mong mga mata?
pano mapapawi ang sunog
na dadalhin nito?
hindi naman aagos ang pag-ibig mo
tungo sa apoy na meron ako.

patawad, pipiliin kong hindi magmasid
sa mga labi
mong dati humubog sa aking bawat araw.
ayoko nang muling lumutang-lutang
gaya nung araw na ika'y lumisan.

hindi ko na tutulayin muli ang bawat letra ng
'yong pangalan.
mali ako.
hindi ko mababagtas ang daan sa puso mo.

2007-04-04T23:49:00.000-07:00

kahapon na-enganyo akong subukan ang black bat:
isang uri ng mamahaling sigarilyo na purong kulay itim,
parang krayola, amoy at lasang tsokolate ang usok at pipa.
iba kaysa sa karaniwang sigarilyong puti, mumurahin, at amoy sunog
na dahon ng banaba.

nakita ko lang naman yun sa systems administrator namin.
humingi ako ng isa at sinubukang subukan kung ano nga ba
ang meron sa paghitik at pagbuga.

dati ko pa tinatanong sa sarili ko kung ano ang napapala ng
mga taong pilit hinihitit at pinapausukan ang mga baga nila
gayong hindi naman iyon puno, na pwedeng mamunga.

bumili ako ng posporo sa tindahan bago sumakay sa dyip pauwi.
tyempo, may tatlo akong kasabay na naninigarilyo rin. puti. ordinaryo.
kumuha ako ng dalawang palitong posporo at sabay
ikiniskis ito sa magaspang na gilid na bahagi ng kahon.

siklab.

naliwanag ang medyo madilim nang hapon sa loob ng dyip na
sinasakyan namin. napatingin ang mga kasakay kong may haway
na sigarilyo. namangha siguro sila kung bakit itim yung yosi ko
habang puti yung sa kanila; o baka naman nagtataka sila dahil
sa edad ko eh yosi ni lelang ang hihititin ko.

pero tumingin sila.

asteeg ako.

iba ako.

hinitit ko unti-unti at stick na kulay anino. pilit nagpapanggap
na beterano na ako sa pag-upos ng tabako. sabay ihip ng maputi at
amoy tsokolateng usok--- hindi ko naman talaga sinadyang papuntahin
sa direksyon nila ang usok pero dun yun nagpupunta. hindi naman sila
nagreklamo dahil bukod sa may sigarilyo rin sila eh mabango naman ang
usok na nanggagaling sa baga ko.

tatlong beses namatay ang sindi nung yosi ko. pero hindi ko agad-agad
sinisindihan. pinagtatagal ko, para hindi mahalata na namatay yun, at
para rin isipin nilang ang dami kong dalang mamahaling sigarilyo.

hitit.

ipit.

buga.

hindi ko rin naubos ang sigarilyo. natira ang halos isang pulgadang tabako
na nakabalot sa itim na sisidlan, kahit sinabi ko pa sa sarili kong uubusin ko yun.

bumalik na kasi ang logic sa isip ko, na napakawalang saysay ng ginagawa.
ano nga ba ang napala ko sa pahitit sa usok at pagbuga nito? nabusog ba ko? umayos ba ang pagmamaneho nung tsuper ng dyip dahil sa usok na amoy tsokolate? kuminis ba ang kalsada sa paombong?

wala namang nagbago bukod sa naglasang tabako ang laway ko at bumigat ang pakiramdam ko. hindi pala matatakpan ng pinakamaanghang na chewing gum o kendi at sangsang ng usok.

bumalik ako sa mundo-kong-walang-lugar-ang-sigarilyo---kahit isang piraso.

kahit anong lasa o amoy ang balatkayo ng tabako, nananatili at
mananatili pa rin itong isang bagay: panganib sa kalusugan.

2007-03-29T21:47:00.000-07:00

hay.

bukod sa email threads naming magbabarkada. wala naman talagang masyadong ginagawa.
kaya eto na ang una kong episode sa aking online lessons kunware.

okay.

naalala ko lang kasi yung isang lesson ko sa klase: song analysis. pinasubukan kong paintindi sa mga estudes ko yung paborito kong kanta: "another day" ng mojofly (si kitchie pa yung vocalist noon) eto yung lyrics:

I think I'll go home now
it's been the greatest day
thank you for shedding life
to my fantasy.

throw me a wicked smile
the one like yesterday
that threw me up and away
to the evergreen.

like a spiral staircase
down i go
losing every step.

i sense an earthquake
I.L.U. don't even know how to say
when will it break
today is gone
but tomorrow will be okay

i'll wait another day

morning awakes me
i need a special plan
this very simple task
i cannot overcome.

hundreds of streets i roamed
in search for the perfect line
nothing i've found good enough for a boy
like you.

why i can never let you go
so strange extraordinary
why i can never tell you so
i must be dumb
why i can never let this go
can't stop this fun
it must be done

kung tutuusin payak lang naman ang mga letra at ang kahulugan ay hindi na masyadong kaylangang hukayin para makita. pero bakit nga ba hirap na hirap ang marami na intindihin ang mga likhang gaya nito.

isa sa mga natuklasan kong (ako talaga ang nakatuklas ano? :) dahilan ay, syempre ang hindi madalas na pagbabasa ng mga mag-aaral o ng mga pinoy in general sa panahon ngayon. mas nahihilig kasi ang lahat sa mga instant. yung tipong ibibigay na sa'yo lahat. hindi na kaylangang gamitin ang isip. kaya patok na patok ngayon ang mga adaptations sa mga literary classics--- but that is another topic.

balik tayo sa paraan kung paano natin mas maiintindihan ang awit sa itaas:

una, hanapin ang mga salitang hindi mo alam ang kahulugan. (look for the unfamiliar words).
paalala: pag nakita mo na ang mga yun, wag kagad kumuha ng merriam-webster dictionary (may brand talaga), pilitin mo munang intindihin ang mga salitang nakita mo gamit ang iyong pawis, at dugo.

ang mga salita kasi ay mga mutants, ibig sabihin pwedeng magpalit sila ng kahulugan, depende sa grupo ng salitang kanilang kinabibilangan (gamitin ang mga context clues). pero kung talagang wala ka ng mapiga at dumudugo na ang ilong mo, buksan mo na ang aklat na pula. hanapin mo na. go!

sa awit sa taas, pwedeng ang mga salitang ito ang nakita mo:

shedding: to give off o giving; to set apart; discharge; pour out; to rid oneself.
fantasy: fancy; imagination; dream;.
wicked: evil; fierce; vile; beyond reason or limits.
evergreen: retaining freshness or interest; twigs and branches of plants.
I.L.U.: I love you.
roamed: go without direction; travel;
line: dialog; script; words.

pag natuklasan mo na ang kahulugan ng mga hindi mo alam na salita. subukan mong isukat ang mga ito sa pangungusap. gaya ng pagsusukat mo pag bibili ka ng bagong damit, tingnan mo kung akma nga ba ang iyong kahulugan. pag sakto sila, ibig sabihin nag karoon ng sense ang pagpalit mo. tapos, basahin mo ulit. baka ganto rin ang nangyari:

I think I'll go home now
it's been the greatest day
thank you for giving life
to my dream.

throw me an indescribable smile
the one like yesterday
that threw me up and away
to the paradise.

like a spiral staircase
down i go
losing every step.
i sense an earthquake
I love you, don't even know how to say
when will it break
today is gone
but tomorrow will be okay

i'll wait another day

morning awakes me
i need a special plan
this very simple task
i cannot overcome.

hundreds of streets i traveled
in search for the perfect word
nothing i've found good enough for a boy
like you.

why i can never let you go
so strange extraordinary
why i can never tell you so
i must be dumb
why i can never let this go
can't stop this fun
it must be done

ngayon, mas madali na ng isang hakbang ang awit.

sunod, dapat makita natin ang persona (yung karakter na nagsasalita o gumagalaw sa likha). sa kaso ng kanta maaaring isang babae ang nagsasalita dahil sa paggamit paggamit nya ng "...nothing i've found good enough for a boy..." pero pwede rin namang hindi, dahil hindi lang girls ang nagkakagusto sa boys. anyway, para walang ayaw sabihin na lang natin na isang tao na itago natin sa pangalang "berto" ang nagsasalita.

may kausap ba si berto o sinasabi nya lang ito sa sarili nya?
kung may kinakausap nga sya, sino yun?
bakit kaya mukhang dead na dead si berto sa kanya?
ano ang nararamdaman ni berto pag nakikita nya ang shiny white teeth nito?
ano ba ang nararamdaman ni berto habang nagdradramadrahan ito?
masaya ba o malungkot o hopeful o kabado si berto?
may tinatago ba si berto?
anong gustong gawin ni berto na hindi nya pa magawa-gawa?
sino si berto?

kung masasagot mo ang tanong sa itaas at makakagawa ng mas marami pang tanong, ibig sabihin nagisip ka. at dahil nagisip ka bibigyan kita ng "star" na tinta sa kamay pag nagkita tayo. o "kiss" na lang para sa mga chikababes. hehe. chika lang.

ngayong nalaman na natin kung ano ang kahulugan ng mga unfamiliar words, nakilala na natin ang persona, at natuklasan ang tema at tono panahon na siguro para malaman mo kung bakit ganun ang "title" ng awit.

another day.

i'll wait another day.

paulit-ulit na binanggit sa awit (aminin may alliteration pa dito). bakit?

kasi si berto ay humahanap ng tyempo. hindi pa kasi nya masabi ang tunay nyang nararamdaman sa kanyang sintang itago natin sa pangalang "tekla" o di ba sosyal! hekhek (kaylangang comedy ang mga pangalan para hindi mahalata na cheesy ito). humahanap pa kasi si berto ng eksaktong moment, eksaktong oras, at perpektong mga salita para masabi na nya na "ikaw ang aking bukas, ikaw ang aking ngayon." hehe

ikaw ilang "another day" pa kaya ang uubusin mo para sabihin ang pinagpuputok ng butchi mo? humahanap ka nga lang ba ng tyempo o mayana habit na yan? game na.

hehe.

*comments and suggestions are pretty much welcome
wag lang po ang mga death threats.
thanks for reading.

2007-03-14T19:22:00.000-07:00

Congrats sa mga kapwa ko Bulakenyo.
You're a real source of inspiration.

from inquirer.net.

Bulacan students' mobile phone security software wins award

By Alexander Villafania
INQUIRER.net
Last updated 05:52pm (Mla time) 03/14/2007

MANILA -- Bulacan State University (BSU) bested 34 other schools to win P1 million in cash and grants in the 2007 Smart Wireless Engineering Education Program (SWEEP).

BSU Computer engineering students Reginald Payuran, Rexcel Balatbat, Jasmin Macalino, Carmelita Mendoza and Ferdinand Nicdao created an application called Smart PhoneGuard.
Their mentor for the project was Magdalena Gatdula, who also happened to mentor two other groups also from BSU.

Their project is an application that locks down a mobile phone if it is stolen. The next user of the stolen phone would not be able to access the original user's messages and phonebook.

The software will also block the signal of the phone, rendering it useless for making calls, even if the subscriber identification module (SIM) card is replaced.

The software has to be installed in at least two phones so that the other phone would be used to activate the stolen phone's lockdowncommand.

Ten other schools made it to the finals for the SWEEP Awards, three of whom were also from BSU. The other finalists were from Ateneo De Manila University, Systems Plus College, Ateneo De Davao University, New Era University and Adamson University.

The winning BSU team went home with P500,000 while the school received P500,000 worth of grants, the biggest prize given in the three years of SWEEP.

In a press conference prior to the awarding, Smart Communications Public Affairs Head Ramon Isberto said the level of competition this year has increased since the last two years, as entries started to have both hardware and software components.

"It used to be more on the hardware development side but the teams are more sophisticated and they are including software into their projects. Some of the students were actually from computer science courses and not just electrical and electronics engineering," Isberto said.

Isberto said this year's SWEEP is unique as they have included a theme that all the entrants had to follow. This year, they focused on phone safety and security.

Isberto also noted that Smart has included an on-the-job training for students and a faculty immersion in SWEEP. This would allow computer science and electrical engineering students to experience working in telecommunications companies.

2007-03-06T06:49:00.000-08:00

(wala pang title)
03/06/2007
9:40PM

sa 'di kalayuan,
tanaw ko ang electronic billboard
ng mercury drug
hibang na hibang sa pagpalit ng patalastas.

sa 'di kalayuan,
ipinagdamot ng makakapal na ulap
ang sinag ng buwan
na dapat sana'y tanglaw ng mga nagaabang.

sa 'di kalayuan,
alam kong tulog ka na.
mahimbing nang pumunta
sa lugar ng mga tala.

sa 'di kalayuan,
ako'y nag-iisa;
iniisip ka.

2007-02-07T21:10:00.000-08:00

sa'yo na ayoko nang pangalanan
02/07/2007

gusto kitang isa-letra ngayon.

hubugin ang iyong mga labi gamit ang aking mga salita;
tukuyin kung pano uminog ang mundo sa iyong mga mata;
kung pano mo kinulayan ang aking bawat umaga.

pero hindi kita maisulat.

nauubusan din siguro 'ko ng mga letra, o maaaring, ayaw na kong pahiramin ng mga ito.
sawa na rin siguro silang kumatawan sa paulit-ulit kong pagamit sa kanila para malaman mong may tinig pa pala ako, na nagbabakasakaling madinig mo.

walang ni isang letra ang sumitsit sa akin.

mamasdan na lang kita;
mananatiling tahimik;
ibabaon na ang aking tinig na patuloy na tumatawag sa'yo.
baka sakaling pag ginawa ko 'yon, mabaon ka na rin sa kahapon ko.

2007-01-22T14:16:00.001-08:00

"I do not know beneath what sky nor on what seas shall be thy fate; I only know it shall be high, I only know it shall be great."
----richard hovey.

binalak kong takasan ang pagtuturo, sa katunayan pagkatapos na pagkatapos ng graduation, pumunta ako, kasama ng tatlong kamag aral sa lungsod ng "call center"---makati.

first time ko sa makati. walang ideya kung anong lugar na 'tong mga nilalakaran ko; walang ideya kung saan ako makakarating. ang alam ko lang ay ang MRT, na dapat kong puntahan kung gusto ko pang makauwi.

noon ko naranasan ang unang beses ng totoong interview. sisiw lang sana, kaso baradong-barado ang nostrils ko sa bwisit na mucus na kulay white, minsan yellow (yuck! sabi ng mga maselan.) "so why do you want to be part of this calling center?", sabi nung matabang babae sa people support sa makati. alam ko nang magiging ganto lang ang mga klase ng tanong, pero pag buka ng bibig ko, ngo-ngo ata ako, dahil nga sa sipon. bad trip.

marami rin kaming nalibot na call center: infoxxx, convergys, e-pldt, (dami noh! hehe) actually, marami pa, may apat pang hindi ko na matandaan pangalan. sori po. awa naman ng Dyos eh, nakapasa ako sa bawat interview at tests na ginawa ko sa bawat isa. may panel interview, may group interview, may one-on-one (yun ba tawag?), at may mga modulation ek-ek. ayos resulta, "set for the final interview."

medyo matagal pa yung moment para sa final interview, kaya tulad ng mga nagdaang bakasyon, tambay na naman. minsan tennis, minsan gala (pag may pera), madalas bilyar, mas madalas kwentuhan lang. habang naghihintay ako ng mga final interview at sinisipat ang 9 ball para pumasok sa corner pocket, nag text si Mark (aka. amang, fatman beyond), meron daw open para sa teaching position sa St. Mary's Academy of Hagonoy (SMAH) isang poging-poging English Teacher ang hinahanap; yung fresh grad ng BulSU; Feature Ed. ng Mentors Journal; naghihintay ng final interview sa call center; marunong mag drums; 20 years old; marunong mag billiard; tennis at volleyball; tiga Malolos; pogi. Paul daw ang pangalan. Ako. hehe.

dahil wala naman akong magawang matino nung mga oras na yun, nagpunta ako sa SMAH. bitbit ang visual aides na tumatalakay sa tula ni Percy Bysshe Shelley (baka sakaling pwede kahit anong topic, handy rin yun), 4 na libro: 2 grammar, 2 Litt., permanent marker, tape, at ang imortal na manila paper. swerte pa rin, dahil sa jip nakasakay ko si Ivy, yung Student Teacher ko nung H.S. na nabanggit ko na rin sa "Commercial Muna". Mas maganda sya ngayon. promise. bago ako bumaba sabi nya "kayang-kay mo yan".

kaya ko nga.

binigyan ako ng topic na parallelism, Grammar, asar kasi mahirap magisip ng motivation para sa grammar. pero nairaos naman ng matino ang demo. tatawag na lang daw sila.

hindi ko alam kung bakit tuwing nagbibilyar ako saka may tumatawag sa akin. may magic siguro ang mga ivory kaya nag aattract ng trabaho, hehe. pero ayun nga, tumawag sa akin yung English Coordinator, punta na daw ako; okay daw ako; pogi daw ako.

pumunta ako, nag psychological exam, logical exam, personality exam. mataas daw ang I.Q. pero average lang sa Interpersonal relationship. pero shoot pa rin daw. ayos. after some time, pinapirma na ako ng kontra bulate. hehe. start na ko. bakasyon pa nun pero yung school na gustong makapasa sa PAASCU (Philippine Accrediting Association of Schools, Colleges and Universities) kaylangan nang plantsahin ang mga gusot na meron at skul. kahit wala akong kamalayan sa mga yun, nandun ako. first time eh. hehe.

pinabayaan ko na yung mga final interviews ko sa Makati. May mga limang tawag pa akong natanggap sa kalagitnaan ng 2nd quarter ng school year, inaalok ako ng trabaho sa calling center, pero pass na. masaya pa naman sa piling ng mga estudyante ko.

*next time na yung experiences ko sa teaching. mahaba na eh.*

2006-10-03T04:34:00.000-07:00

shet! alam mo bang binura ko na lahat ng messages mo sa inbox ng mail ko. pero, bad trip yung sent items pala nun eh hindi pa din clear! ibig sabihin nakita ko na naman lahat ng mail mo. nabasa. binasa. flashflood lahat ng alaala ng ginawa natin nung time na yun. emails. texts. putayan sa text. puyatan sa email. telebabad. shet! ayoko nang balikan pero those do haunt me.

naalala ko yung time na nagbabasketball kami nung mga bataan ko at nanood ka. jahe talaga. pero syempre, lahat ng best moves ko naexecute ko. tapos nung time na we were up against varsity team. di ba nandun yung bf mo nung time na yun. i blocked his drive to the hoop, just to prove that i could do better in anything, even that of loving you. shet!

nabasa ko lahat ng email conversations nating dalawa... kung pwede ko lang i-post dito lahat na mail, para hindi na ako mahirapang magdescribe. pero hindi pwede. let those remain in the past that has no place in our present. pero shet talaga!

ayoko na sanang balikan ang pakikinig sa mga kanta ng juana (fave mo goodbye), ni faith hill (fave ko yung breathe), at ni seal (walang may fave alin man sa atin). pero binalikan ko ngayon. bad trip talaga ako. minsan masokista ata talaga ako. i love inflicting pain to myself.

ayoko nang maalala kung pano makipagtagisan sa buwan. hindi ko naman talaga kayang magpuyat nun. alam mo yun diba. pero until 1am tumatagal ako, para lang hindi maputol ang usapan natin tungkol sa kahit saang bagay, kahit walang kinalaman sa atin.

ayoko nang maalalang kinantahan kita ng two trick pony nung may overnight program. hindi ako umuwi nun kahit na alam kong kinabukasan dapat 9am nasa rehearsal ako. oo, hilo ako dun sa final rehearsal for the play. pero at least, i did something pretty bold for you.

ayoko nang maalala yung time nung hinabol mo ako kasi iniwan kita at ang iyong mythology test paper, kasi break na ayaw mo pang magpasa. tumakbo ako papuntang quarters at nagtago sa may lababo. humabol ka at pinagtanong kung saan ako nagtago. ayoko na. promise. alam mo rin sigurong habang nagtetest kayo nun eh nakatitig ako sa'yo. nagreklamo ka pa na side nyo lang ang binabantayan ko. shet. ayoko na!

pero ang pinaka ayoko sa lahat ay nung time na nasa internet room ako, nagpi-pinoypoets.com. dumating ka, kasama ang mga berks mo, kinulit ako sa paghahanap ng research mo about breast cancer. nung una ayaw ko pa, pero nagiba rin depensa ko at sinabi sa'yong meron ako nun. "bigay ko sa'yo yung papers, edit mo na lang." ayoko na ring balikan na dahil dun sa scene na yun, nalaman natin yung phone numbers natin. at nagsimula ang lahat.

ayoko na. promise. ayoko na talaga... pero shet! hindi ko mabura!!!

2006-09-29T03:53:00.000-07:00

ngayon,

habang patuloy sa pag-ikot ang ulo ko dahil sa tagay
at sa kakaisip kung ano na ang mangyayari sa atin,
tinext kita "mzta na glit k p ba? sowi na :-)"

pilit kong pinagkakasya sa limitadong espasyo
ang hindi makukulong kong damdamin.
"gising ka pa ba? gs2 ktang mkausap weh."

lumipat na ako ng pwesto,
tumayo, umupo, sumandal,
yumuko, pero...
"cguro nga 2log kna, nyte, i'm so sorry."

hindi pa rin ako kuntento
sa ideyang mahimbing ka na nga. habang ako,
pilit nilulunok ang mapait na serbesa, para kahit
sandali eh malimutan ang nangyaring problema.

tumba.

ubos na ang kahon-kahong beer na kanina's
tila lulunurin kami sa rami.
pero ako, gising pa rin at nag-aabang.
baka sakali kasing sumagot ka ng:
"nsan knb?"

2006-09-29T02:16:00.000-07:00

*para kay iceberg 03/08/05 (12:00pm)
(noong panahong lumulutang pa sya sa aking isip)

natunghayan ko na naman ang pagkaway ng mga dahon
sa napadaang hangin.
nalungkot tuloy ako at nainggit ng maisip kong
"sana kinakawayan mo rin ako."

sabay sa patak ng ulan ang mga luhang gumulong
mula sa aking mga mata habang minamasdan ko
ang liwanag ng kidlat ng humahalik sa lupa
---kelan kaya kita mahahagkan?

ngumiti na naman ang buwan habang nakatitig ako sa papawirin
at hinahanap ang big dipper---
pero yung ngiting galing sa'yo,
hindi ko natanaw.

naiwan ako sa paglipad ng isandaang libong ibong maari kong angkasan
para malapit sa'yo.
ngayon tuloy ay nakakulong pa rin ako sa tanikalang
umiipit sa aking pagod nang kaluluwa.

nakakabingi na rin ang katahimikang bumubulong sa aking nagiisa pa rin
ako
sa gitna ng malungkot at madayang mundo---- masasamahan mo kaya ako
na tawirin ang batis tungo sa walang katapusang ligaya?

dati "sana"; pero ngayon "ewan".

2006-09-22T08:32:00.000-07:00

dati ko pa gusto ang mga kanta ng urbandub, iba-iba kasing timpla ang nagagawa nila while maintaining the rocking attitude that they naturally possess. naging ma-angst sila sa versus; naging sexy sa sailing at quiet poetic; naging possess sa pag-ibig sa a new tattoo, gone, runaway, at lovers amongst ruins. pero nito ko lang naexperience kung paano pala pwedeng maging napakalungkot ng kaskas ng gitara, palo ng drums, at gulong ng bass.

sa a city of sleeping hearts, pinatunayan ulit ng urbandub na hindi mo kaylangan isuko ang medium mo (sa case nila yung musical genre) para itawid kung ano man ang gusto mong iparating. kaya nilang umiyak sa harapan mo pero hindi mo iyon makikita dahil ka maliligaw ka sa gumugulong at malalakas na palo sa tambol, at madiskarteng paghila sa kwerdas ng gitara.

sa a city of sleeping hearts hindi gumamit ng kahit anong salitang gasgas at kalimitan mong makikita sa mga kantang may kaparehas na tema: walang salitang alone, gayong isa itong kanta nag-iisa na lamang ang speaker; walang salitang goodbye, gayong iniwan sya na kung sino mang minamahal nya... sa halip, pinagtuonan ng kanta ang mga sangkap sa paglikha ng isang tunay na katha (sang kapa may assonance pa ako)

the speaker started everything by creating an atmosphere that will establish the idea of melancholy---3am. "The air is still at 3/ The streets are asleep for now/ The world, it folds it’s arms/ It embraces me/ And hides me from all harm/ It hides me from all harm.” 3am is the vital ingredient that cemented the setting. 3am's a bit too late for party, and a bit too early for people to wake up. in our place, especially, it's taboo if you're still up by that time---the speaker is up at 3am in fact he's still wandering at that time, then you'll wonder why.

"I ponder the loss of stars/ In the night sky,/ A smoked filled air tonight/ For all of us / I weep for our loss". masyadong maraming poetic juices na mapipiga sa isang verse na ito, tulad ng pag-iisip kung bakit kaya smoked-filled-air yung panahon na iyon? hamog lang kaya yun, o isip nyang hindi malinawan sa mga nangyari; alin kaya yun iniiyakan nya? yung paglisan ng mga bituin sa kalawakan o kung paglisan ng kung-sino-mang ayaw nyang mawala sa kanya? ganto sana ang mga kanta, pinagiisipang pagisipin ang mga makikinig, hindi yung tipong wala nang ibang gagawin ang listener kundi ang maupo sa tabi at saluhin lahat ng ibabato ng artists---teka may art pa ba ro'n?

"grabe, ang sakit na ng mga mata ko kakaluha. hindi ko na ata kaya. sobrang lungkot ko." anong meron sa tatlong magkakaugnay na pangungusap? wala diba. wala naman talaga; wala kang makukuha na kahit na ano. kahit tipong magpapakamatay na yung speaker dahil sa sobrang lungkot na nya, wala pa ring dating yung binitawan nyang salita. pano kaya kung ganto: "Tears flood the streets at 3/ Drowning out my broken heart/ Loneliness spreads it's arms/ It embraces me./ And kills me so slowly/ It kills me so slowly." sa palagay mo, may mas malungkot pa bang pangyayari kaysa sa pagbaha ng luha? may mas malinaw pa kayang imahe kaysa sa pagiisang unti-unti kang inaakap, at pinaparamdam sa'yong may bagay na mas masakit kaysa sa sakit?

---

bakit nga ba hibang na hibang ang karamihan sa atin sa mga kantang hindi ka binibigyan ng karapatang magisip. bakit nga ba kumikita ang mga kantang "hindi ko na mapapayagan pang ang puso mo'y paglaruan ng puso kong gahaman..." alas, lahat ata ng kanta ng singer na yan ay may kaparehong tema: ang pagsisisi nyang may asawa na siya, sa dami ng chix na nakapaligid sa kanya. o kaya naman yung mga tipo ng kantang lahat na ata ng oras ng kainan eh pinakyaw---ano yung punto? ayoko sanang isiping kaya kumikita ang mga ganitong kanta ay dahil tamad lang talaga ang mga pilipinong gamitin ang isip nila para maintindihan ang bawat awit, gusto instant. pero, teka, mas maraming nutrients ang fresh kaysa sa mga instants diba?

let's all seek for artistry, in music, in style, in everything. just a thought, it's a great thing to pass away artistically.

2006-09-11T09:25:00.000-07:00

i am so lucky.

last saturday a long lost (lost talaga yung word ano) you know, sent me a text message... okay na daw ang lahat, let's forget what had happened in the past and start anew. syempre, happy horse ako...haha...

so yun, text, text, and more text messages during the weekend. then, she'd decided that we should meet, after three long years. haha. excited talaga noh. so, ayun. 7pm pa nga yung usapan pero, nagtext na 5:30pm pa lang. fly na daw ako. ayun, dumating ako almost seven o'clock na din. hehe. kahiya.

ayun, perya, rides, kwento... hehe. it was so cool.

syempre, hindi ko sya girl, and i'm not trying to make her mine, pero enjoy pa rin ang moment.

yun lang, masaya lang ako. :-)

2006-08-11T15:25:00.000-07:00

"everything in you and all around you is beauty."

hindi ko alam kung bakit kahit saang direksyon ako lumiko, bumabalik pa rin ako sa'yo.
inasahan ko nang tapos na ang "tayo"--- kahit gaano man yun kaigsi. pero bakit eto na
naman ako at nagpapanggap na kasama kitang bumubuo ng nobelang mayroong
masayang katapusan.

weirdo ang naging start natin, we're literally worlds apart; though back then I thought
that we can make ends meet; we can stretch time and place with all the strength that that
feeling has--- but no, we can't. it is even weird to imagine that we had the strength,
when in fact all we had was a fantasy of you and me.

i'm tired of inflicting this pain and absurdity to myself, but i can't stop; i won't stop;
i don't want to stop. i'm fine to be in a situation such as this, cause this is the only way
that i got to be with you. i'm tired, pero i'm still hoping na ang make believe Republic na
ginagawa ko ay balang-araw magma-materialize. kahit alam kong malabo,
kahit may mga masasaktan, patuloy pa rin akong aasa.

you are not my cure; you are my drug that keeps me afloat. lumulutang ako sa isang realidad
na ikaw lang ang may kakayahang magpatakbo---walang direksyon, walang patutunguhan,
walang kasiguruhan, walang pinanghahawakan---pero tyak may sayang ibibigay sa akin.
sana lang ay makuha ko pang manatili sa agos ng totoo kong buhay habang patuloy akong
umiikot sa liwanag at ganda ng iyong mga mata.

pinaamo mo ako gamit ang tinig ng iyong mga ngiti. ikinulong sa ugong ng iyong malamyos
na tinig. iniwang tulala sa tabi ng teleponong magdamag kong binabantayan sa
pagbabakasakaling maalala mong may ako pa pala. ako na dating kasama mo sa pagpupuyat,
ako na dating nagbibigay ng saya sa mga labi mo gamit ang mga kwentong likha
ko (kwentong tangi kong maiaalay sa'yo). ako na minsan ay naniwala sa pangarap mong
naglayag sa agos ng mga ulap; kahit alam naman nating hindi magaganap.

pero ngayon malayo pa ang patlang sa pagitan nating dalawa kaysa sa layo ng FEU sa
Malolos---hindi natin matawid, hindi natin mabagtas--- ayaw nating tulayin. takot kasi tayo
sa pwede nitong ihatid sa atin, takot tayong magbago, takot tayong mag-adjust,
takot tayong masalaula ang araw-araw nating tila file cabinet na--- maayos, tahimik, malinis---
pero walang thrill, walang surprises, walang dapat asahan sa bawat pagbangon mula sa
pagkakahimbing, dahil alam na natin kung ano ang kahahantungan sa bawat pagsilay ng buwan.

ngayon, siguro, ganto muna ako. pero darating din ang oras na tatawirin ko
ang lahat ng pagitang naghihiwalay sa ikaw, sa ako, sa tayo, at sa atin. dahil hindi kaylan man
ako uusad tungo sa mamaya hangga't hindi ko nararanasan kung papaano ang mahalin mo.

*para sa'yo na minsan tinawag kong ttp.

2006-08-09T22:25:00.000-07:00

commercial muna.

naalala ko lang, kasi kanina wala akong magawa, hindi naman ako nakagawa ng entry para dito, kaya share ko muna sa inyo ang isa sa pinakamasasayang incidente ng buhay ko.

nung 4th year h.s. ako may naging ST (student teacher) kami, naging ganun dina ako. anyway, pretty talaga yun, mabait, at higit sa lahat nasa akin yung phone number nya, at close din kami (hehe).

crush ko nga yun nun, pero san ka pa, kahit ST namin yun eh nagagawa ko dun yung bagay na usong-uso nung panahon na yun: takipan ng mga mata at pahuhulaan kung sino. syempre uso, kaya ginagawa ko rin yun sa kanya. yung nga lang nahuhulaan naman nya na ako yun. malas lang.

tapos ang intro.

eto na ngayon, nung 1st year college na ako sa bulsu, syempre medyo wirdo kasi noon mo pa lang kinakabisa yung lugar. natatandaan ko nasa ilalim kami nun nung mga barkada ko kasi may jamming session kami after lunch. may nakita ako: isang pretty na maputing babae, "si ma'am yun ah. hehehe."

super sneak pa ako para hindi ako mahalata. mabilis pa sa alas kwatro kong tinakpan ang mata niya at unti-unting hinarap ang mukha nya sa akin. (hindi ko pinapansin ang dalawa pa nyang kasamang mga girls din na nagsasabing, "sino yan?")

ayan na, moment of truth na. unti-unti kong tinanggal ang mga kamay ko, hindi nya kasi mahulaan kung sino.

BULAGA!!!!...

mabilis akong tumalikod at naglakad pabalik sa mga kabarkada ko habang sinasabi kong "sorry, sorry." hindi pala si ma'am yun. ngek!!! *ito nga pala ang most embarrassing moment ko na hindi ko pa nilalagay sa kahit na anong slum book sa mundo. susunod lang yung nalaglag yung kendi ko habang nagtuturo nung ST pa ako.

totoo pala yung kasabihang: "shit happens." :-)

2006-07-11T20:02:00.000-07:00

sabi sa quiz na nakuha ko sa kung saan ganito daw ako:

Tired of being underappreciated and manipulated by powerful "others," you fight back. Though possesssing a cold, violent outside, you have a soft, scentimental inside. You love your partner, you cherish family heirlooms, and you want nothing more than to be geniunely happy -- but you don't mind having to kill a couple of nimrods who happen to clutter your path.

Take the What Pulp Fiction Character Are You? quiz.

medyo totoo naman...

2006-06-15T15:49:00.001-07:00

kwentong kinder

[una]

wala akong masyadong magawa ngayong oras, nakita ko pa si kiko (hindi yung matsing) na kumakanta ng "mga kababayan ko" nag flashback tuloy yung mga memories nung nasa kindergarten pa ako.
hindi na masyadong detalyado pero katawa pa rin palang balikan...

hindi ako katulad ni bob ong, at ng karaniwang batang pinoy, na nagbasa gamit at maliit na dilaw na aklat na may larawan ng isang ina at ng kanyang anak. iba ang ginamit ng mommy kong book eh. medyo malapad at kulay brown ata yun. yung buk na yun ang pinagsanayan kong guhitan, kulayan, sulatan, basahin, atbp... tulad ng paggupit ng mga larawan.. hehe.

tapos, pagtapos ng isa o dalawang buwan, dinala na ako ni mommy ko sa health center namin. may damit din akong kulay white na may lining na red at logo ng dswd, katawa...pero masaya. ang aral namin nun, pakanta-kanta lang, ikot-ikot, tumbling-tumbling, konting recitation, tapos na ang ilang oras dun... at ang the best ay ang libreng pamiryenda. akala ko nga noon kami sina hansel and gretel na patatabain lang at kakainin na ng buruka... buti na lang hindi.

nung time na nasa "dswd" pa ako naranasan ko na rin na iyakan yung ibang tao. dati kasi umiiyak lang ako pag pinapalo ako ng mami, o pag brown out at may mumo, o pag hindi ko nabili ang gusto kong text ng x-men. pero nun umiyak ako, kasi yung teacher namin nagpaalam na s'ya sabi n'ya sa amin hindi na niya maitutuloy ang pagtuturo kasi aalis na s'ya. ok lang sana kung aalis para sa mas mainam na trabaho, pero may sakit daw s'ya cancer daw. hindi ko pa alam kung ano ang cancer pero hindi yun magandang pakinggan, lalo pa't umiiyak s'ya habang nagpapaalam....

hindi ko na maalala yung ibang nangyari kasi hinabol yung buong klase namin nung mga putakte! p*t*ng mga putakte yung, namaga mata ko....

tapos, it's official, i'm in the kindergarten grounds...

mataas ang kulay dilaw kung medyas, maiksi ang asul na shorts, bao ang hairstyle, may baong zest-o, at as usual...payat. pumayat nga ata ako ng tuluyan dahil sa zest-o na yan. ewan.

konti lang kami sa klase, 20 lang ata kami. at konti na lang rin ang mga kilala ko sa mga yun. eto sila: si paul (hindi ako) flat-tops sya nun, payat, at laging dumudugo yung ilong, kilala s'ya ngayon bilang "don pakundo" sa aming brgy.; si christian, flat-tops din, medyo mahhhaaaabbbbaaaa ang baba, astig nung kinder, "talala" ang palayaw nya ngayon, ewan kung saan nakuha pero ngayon sya ay isan nang ama at kasama ang ibang kalalakihan sa paghuli ng bangus mula sa palaisdaan ni "kasboy"; si mary jane, partner ko yun nung united nations parade, sya yung muse nung klase namin; ako ewan kung officer ba ako, si "mj" ay nagwowork na ata sa mister donut ngayon, hindi ko na masyadong nakikita, pero nung huli kaming magkasakay sa jip, inilibre pa ako dahil walang panukli yung driver, naawa sa akin.hehe.

dagdagan ko lang yung details about dun sa united nations. after ng parada may program: may tumula, magdrama, sumayaw... ako... song and dance ang drama, ewan kung sino ang nagturo sa akin ng lyrics ng "mga kababayan ko, dapat lang malaman nyo, bilib ako sa kulay ko, ako ay pilipino (breal it down)" naka costume ako ng magbubukid: pulang lonta, long sleeves, bandana, at sumbrerong gawa sa dahon ng niyog. yun na yun. dati may pictures pa ako sa amin pero nung inayos ng konti yung house namin naisama ata sa buhos.

natapos ang kindergarten, hindi ko malala kung marami ba akong natutunan pero valedictorian akong umalis sa lugar na yun at lumipat sa eskwelahan sa bayan ng bulacan...

mas malaking iskul, mas maraming, estudyante, mas maraming palaruan, mas maraming teacher... mas mahal ang bayad....

(abangan ang susunod na kabanata)

2006-06-15T15:49:00.000-07:00

elem na 'ko.

[ikalawa]

kilala mo ba si "pong"?

yung mamang nakasidecar dati na ngayon ay tricycle na?

korek.

yung nakapwesto sa may assumpta?

oo.

yung maraming tindang texts cards, sticker na pag ininitan ay mahuhubaran yung litrato, yung may nba cards, gundam, baril, trumpo, pletsa, yoyo....?

magkabatch tayo!!!

si "pong" ang panginoon pag dating sa luhong pambata at pang nagiisip bata. daig pa ni pong si santa claus pagdating sa mga usong-uso at mga classic na laruan.
si pong din ang pinupuntahan ng mga sobrang naming baon, para makakuha rin kami ng bagong pletsa o yoyong umiilaw, madalas nga eh nagiipon pa kami para makiuso sa
buong sambayanan pagdating sa laruan "pong fever" talaga. hindi ko alam kung bakit tinawag na "pong" si pong, kung popularity lang ang usapan, daig ni pong ang "The Da Vinci Code".
hindi ko na ngayon alam kung nasa pwesto pa si pong madalang na akong mapunta dun eh, pero si pong ay malaking part ng aming elementary days.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

makasama mong nagkampo-kampo (habulan ng dalawang grupo, ang kaibahan may base, may bihag, may points) ang barkada nung grade one to five; kasama kang naki picnic dun sa bukid after
na exam kasi half day lang; kasama mo rin silang bumili nung, ano nga ba yung tawag dun sa parang mga crabs (konyo) na lumilipat ng shell? basta yun na yun; kasamang nag-aral na origami
para paanurin sa baha sa may corridor; nanukso ng teacher kasi ang sungit; nagkakras; nag sulat sa bag ng klasmeyt, topakin kasi (sinulatan ko talaga yung bag nung kaklase ko, pero todo deny ako);
nambuwisit ng mga babae; nag enjoy; syempre nag aral.

pagtapos ng grade five hindi na uso ang kampo kampo, "bang-sak" ang in sa amin. derived yung word from "bang" onomatopoetic word which implies the sound of a gun and "sak" pinaiksing filipino word
na ibig sabihin "saksak". yan ang laro namin nun. sa bang-sak isa lang ang taya, ikaw ang may dala ng baril, ang objective mo: barilin lahat ng kalaban na may "sak". ang unang nabaril mo patay=out
at sya ang next na taya. wala kang dapat gawin kundi pagbabarilin ang mga kasali. madaling maging taya ano?... mali ka dun. ang challenge na larong ito ay una, ang hanapin, ang mga may panaksak na
nagtatago (nalimutan kong sabihin, modified taguan nga pala 'to); pangalawa, umiwas masaksak, kasi matataya ka ulit; at pangatlo, panatilihing malinis ang damit mo para hindi ka pagalitan ng nanay mo.

saya. pero matagal din akong hindi nakapag bang-sak, muntik ko nang hindi talaga magawa. nung grade six kasi, kinukuha ko yung bola na napunta sa kabilang side nung ginagawang bahay ng tito ko. syempre
tumungtong ako sa pader na hindi pa tapos, dumulas yung footing ko at ayun... tusok yung kanang hita ko sa nakausling bakal... daig ko ba ang na ice pick. sumigaw ako, nagpanic. hindi ko kayang hugutin
yung sarili ko mula dun. binunot ako ng tito ko at isinugod sa ospital. manhid yung hita at buong binti ko kaya walang sakit, pero nakakapanghina pala yung matuhog ka ng bakal. dalawang bagay lang at
napatunayan ko dun: una, love ako ni Lord dahil sa hita at hindi sa tyan ako natusok, at pangalawa, maputi pala ang buto ko. hehehe...

ang lupit nung doktor dun sa ospital, 3 days lang day ang kaylangan ko tapos pwede na akong mag-aral, eh 5 araw na hindi pa ako makalakad mag-isa. dinagdagan ko ng ng "1" yung "3" days na inilagay nya sa
medical certificate ko, para sa excuse sa school. tagal kong bakasyon, dalawang linggo. pagbalik ko tuloy sa iskul, ayun, culture shock. ano na itong topic natin??? after one week ng discussion, exam.
bagsak ako sa math, sa science, at sa tle. pumasa ako sa values, hekasi, at english, hehe.

bukod sa pagkanta ng "i can" ni donna, regine, mikee. wala akong masyadong matandaan sa graduation namin nung grade six, chika lang yung para sa akin eh. pero kanina nakita ko ulit yung picture ko sa
year book nung grade six at.... flat tops pala ako nun!!!!

2006-06-09T22:56:00.000-07:00

kolejiyo
[ika-apat]

madami akong kwento sa kolege life ko. medyo mahaba ito.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

college showed me a plethora of insights and gave me a manifold view about the reality i must face. mahirap mang aminin pero totoong ibang-iba ang college sa h.s. hindi mabilang ang mga late ko sa basic math namin every friday kasi 7:00am ang klase, masyadong maaga para sa tamad kong umaga. ayun, ang madaling subject may mababang grade sa class card.

wala akong masyadong pinlano nung college, basta ang alam ko dapat matapos ko ang course ko na Bachelor in Secondary Education Major in English. Wala sa dream ko na maging teacher, per dahil wala kaming pera para sa pangarap kong abogasya, kembot na ang eduk. konti lang yung pakonswelo ko: luv ko ang subject na english kaya hindi ko na kaylangang i-tapped yung interest level ko, at si rea rose ay kaklase ko, ibig sabihin hindi ako magiisa sa pers day of iskul, jahe kasi pag solo flight ka. oo nga pala, haging ko nang makalimutang marami sa barkadahan namin ang dun din sa iskul na yun nagaaral kaya parang extension lang yun ng b.a.(dating iskul)

weird ang pers day, hinanap namin ni rea yung rum namin for the subject, ang nakalagay L3. wala kaming idea kung ano yung "L" may L pala sa COEd. hehe. it turned out na yung "L" pala ay lobby, lobby 3 inakyat namin yun, at boom! yung parang bakanteng lote(ngayon may dingding na) ay may isang lupong upuang bakal. dun ang unang rum, na hindi mukhang rum kami unang nagklase. masaya naman, pakilalanan (ano pa ba) "please introduce yourself." sabi nung math prof, "hi, my name's *h*r*l*s, and i am an introvert." ano daw????!!!!???? hindi ko napigilang kagatin ang labi ko para hindi natawa...sama ko noh.

anyway, si rea ay madalas kong kasama, dahil kami talaga ang berks sa klase, pero after a while join the club si eila at si ice sa aming grupo so apat na kami. apat na masasamang mahilig mangatay ng mga kaklase. super katay talaga. hehe.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"And you kissed me like you meant it.
And I knew...that you meant it.

"she who must not be named" ay ewan pero in sort of way, parang unag girl ko. hindi ko alam kung yung nga yung tamang tawag, dahil maski ako nanghuhula lang kung ano ba talaga yung meron sa "aming" dalawa. anyway, i didn't know where it started, maybe i was dumb, but the moment was just fleeting as the fireflies in autumn (na ngayon ay kasing dalang ng blue moon). hindi ko namalayang masarap s'yang kasama (kahit madalas bad s'ya towards other people). anyway, we were happy, she's pretty and cute, and as i've said fun to be with (o join na ako sa immortal quote ni shakespeare na: Love is blind for lovers don't seem the follies they commit)
pero ang alam ko ay masaya ako, and i wanted to make the moment lasts--- but it didn't! So much for my happy ending. Outside the windows go our passionate kisses, embraces, and all the sorts of things we've been through. shet! it was so real, it was so good, to good to last. i thought all along that i found someone whom i can be with, but hell i was wrong. ouch!!! anyway, tapos na yun.

all you have to do is go on with your life, it's not a matter of how many times you stumbled, it's matter of how many times you pick yourself up. after some 1.5's and 1.75's and 2.0's (grades) school must go on. nung first year and second year, ang average grade ko ay 1.60, masaya na ako dun, lalo pa't hindi naman ako masyadong nag-aaral, at madalas pa akong late at cutting. hehe. misan binalak ko na ring pataasin yung grade ko at humabol para maging cum laude, pero mukhang hindi ko talaga interes yung mga awards awards na yan. lagot ako sa parents ko. hehe.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"...you're just the best i ever had."

after some heartbreaks and heartaches, na ako rin naman ang nagdala sa sarili ko, i finally found her. yehey!

medyo pang pelikula yung story naman; pwede rin namang pang music video na savage garden, yung kantang i knew i love you... baduy ba? basta ako kiber sa idea mo... (taray) anyway balik tayo, nung fourth year h.s. kami, syempre nag-apply kami for college, sa UP sana ako mag-aaral, kaso ayaw ng mami, magulo daw dun. (hindi naman eh) so syempre sa pinakamalapit na unibersidad ako join. BulSU, sinabi ko na yung course ko sa isang artik di
ba? okay. applyan, ang haba na queue (binabasa ng ganito: kyü) papuntang registrar's office. nakakainip. buti na lang may maganda sa harap ko. yung girl na hindi ko kilala, na nagaaply din kasama ng barkada nya. maganda talaga s'ya, nalolokohan pa nga kaming ng mga barkada ko kung sino ang magiging boyfrend nya mula sa amin, hindi ako nagpatalo sabi ko "magiging girlfriend ko yan." torpe kaming lahat kaya wala kaming lakas ng loob na makipagkilala, nakita ko lang sa key chain na galing baguio sa bag nya na ang name n'ya ay eliza, so yun, yun ang tanging nalaman ko. torpe noh. anyway after nung incident na yun, isang beses ko na lang ulit sya nakita sa process ng pag-aaply sa BulSu, this time it's worse dahil may kasama s'yang guy, na akala ko ay boyfriend nya (kuya pala).

nawala na sa isip ko si eliza, dahil h.s. pa lang ako nun at hindi ko naman talaga s'ya kilala (sounding like "dear ate charo"). anyway, back to college. there was this one time kasi that i was outside our room because our teacher wasn't anywhere near the room (conio naman ngayon. hehe). bigla may nakita akong pamilyar na mukha na naglalakad papunta sa aking dereksyon (feeling pogi) s'ya yun! pero lagpas. lagpas. hindi pala s'ya sa akin papunta kundi sa room nila. ngek! medyo pahiya pa ako. medyo lang. pagtalikod ko may dumarating na isang pang aparisyon, si jongz pala klasmeyt ko nung h.s., barkada ni rea, in short barkada ko rin. "s'ya yun oh" sabay turo sa direksyon ni eliza. "ahh, si eliza, klasmeyt ko yun. gusto mo kunin ko yung number?" sasabihin ko sanang "ako na." kaya lang naalala kong wala pa nga pala akong cellphone nung time na yun, "go. get it girl."

nakuha n'ya yung number. okay. ang problema, WALA AKONG TELEPONO!!! buti na lang at marami akong supporting frends, lagi akong pinapahiram. hehe. tenk you!!! so text ako, lousy pa nga yung unang text message ko sabi ko

"hi. this is paul. wla lng sbi kc ni jongz txt kita eh."

engot ko talaga. buti na lang nagreply. okay yun na yun. ligaw ako. kasama sa panliligaw ko yung paghatid sa kanya which means na hindi ko pinapasukan yung iba kong subject, madalas "Linguistics" major subject yun. astig.

after some time. kami na. hehe. lousy rin yung way ng pagtatanong ko kung kami na ba... wag kang umasa hindi ko sasabihin, pero it's for sure hindi pampelikula. as in.

we've been together ever since. nung una magulo, madalas magaway (super ayaw as in gyera. promise.) pero nung nag mature na yung realtionship. oks na. pero nagaaway pa rin kami sometimes.

nagkatotoo yung sinabi ko nung h.s. diba... galing...

i love you bey.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"mentor's journal
official publication of the students of the bulacan state university, college of education."

wala akong alam sa pagsusulat ng balita o ng kahit na anong artik, dahil yung school organ nung h.s. na dapat sana ay magmamaterialize, hindi nagkatotoo. anyway, sinubukan kong magjoin the club sa mentor's nung muli itong binuksan, si rossem ang aming ed-in-chief, bullet ang assoc, mark man ed., lon finance (bakit ko nga ba binaggit eh hindi nyo naman sila kilala, hehe). ayun, una kong assignment ay gumawa ng balita tungkol sa renovation ng bldg. ng eduk. pers time kong mapasok sa opis ng dean namin, ayun interview galore. after ng mahabang proseso natapos ko ang artik, at naprint ang newsletter, banner news yung artik ko, hindi ako sigurado kung talaga bang maganda yung artik ko o dahil yun yung pasok sa elements. after more writings, interviews, research, nagtake ako at si ice ng exam para maging editor. good news naman at naging editor ako (feature). dagdag trabaho, dagdag saya.

ang pinakamasaya sa lahat ng moments ko sa mentor's at isa sa pinakamasasayang moment sa buhay ko ay nung nagpunta kami sa baguio for the 3rd higher education press conference. pers time ko sa baguio ang masaya pa, walang mahigpit na rules na dapat sundin basta dapat lang ay mag ingat ka sa lahat ng gagawin mo. dito ko naexperience ang usok pag nagsasalita (cute), ang mamulto, ang mag taxi 12 times a day, maglakad sa session road, mamasyal sa gabi, maligo without heater, gumawa ng korni jokes about wagwagan and ukay-ukay. kulang talaga yung mga salita para sa experience ko sa baguio. the best. affliated ako sa mentor's hanggang nung grumadweyt ako ng kolege.

fourth year ang pinaka challenging sa lahat ng years sa college. Student Teacher na ako (Practicum sa matatanda) sa isang public skul sa Paombon, Bulacan. actually hindi naman talaga ako dun na-assign, una sa Assumpta academy pero ayaw nila, so nagpalipat ako sa holy sa sta. isabel, malolos (ang holy ay itinuturing na isa sa pinakamaganda at pinakamahal na iskul sa malolos) catholic skul na dati ay all girls skul lang, promise ang daming magagandang estude (may pampaganda kasi). pero dahil wala akong ginagawa kundi magmukhang tanga sa likod na upuan sa rum, nagpalipat ako sa public school. so yun, pagtapos sa pangmayamang iskul, bumulaga sa akin ang iskul na hindi mukhang iskul. culture shock ako, elem-h.s. private iskul ako; wala ako kahit isang idea na ganto sa public. it was the first time that i came to realize the real condition of the education in the country. it has become a priviledge for those who
can afford instead of a right that everyone deserves. tapos nagtataka pa ang DepEd kung bakit bumubulusok ang educational rating ng pilipinas. c'mon!

difficult ang naging experience ko sa public school pero at the same time, yun ang eye opener ko and after that parang lahat ng klase ng estude kayang-kaya ko nang i-handle. after that, i've decided, i'm going to be a teacher. and i did! i finished the four year course.

as i've said fourth year was the toughest year i had, i was juggling plenty of responsibilities in school, writer ako sa college paper, student teacher, class president (bakit nga ba ako binoto nung mga yun), director sa play namin sa course na play production. ang lupet nung play namin. we staged "the anatomy of the passionate derangement" ni eric gamalinda. one of the best plays i've ever read, the other one is "last order sa penguin" by cris martinez. dalawa lang kaming lalaki sa play, eh yung main characters 2 guys who has a romantic relationship of some sort. ang hirap nung process to come up with a good play, but we did it, we were awarded first place. ang saya after that. pero walang time for a celebration kasi nagpunta kami sa bahay nung klasmeyt namin, pumanaw na kasi yung tatay nya, so after pack-up, fly kami sa kanila.

after the final exam, next na yung graduation na pinakahihintay namin. pakshet nga nung graduation na. ang bigat na nung dibdib ko dahil sa lungkot at saya na nararamdaman ko pero hindi ako maiyak kahit anong pilit ko. sakit sa tyan. it's official, graduate na kami!! yehey!!

hehe... hindi ako naging cum laude tulad ng inaasahan ko dahil unang-una eh hindi ko naman talaga pinlano. pero 1.80 ang average ko. kulang ng .05 points para maging cum laude ako. huli na nang maisip kong kung inayos ko yung final test ko sa basic math nung first year at kung nagpapasok ako sa linguistics malamang sa cum laude ako. hehe... anyway, graduate pa rin ako at pogi pa rin ako...

lakas!!!

2006-06-09T22:47:00.000-07:00

hay...skul.
[ikatlo]

"Hello, good morning, how ya do?
What makes your rising sun so new?
I could use a fresh beginning too
All of my regrets are nothing new."

ang daming estude na hinahanap ang seksyon nila sa bulletin board dun. late pa nga akong dumating, and, as usual, naghahanap ng kasama. ayun! si mutya, klasmeyt ko nung elem, top student yan, pero hindi kami masyadong close, pero significant s'ya sa kwento kasi s'ya ang nagsabi sa akin ng balita: "paul, red ka."

huwat???!!!!????

ano yung red? wala akong kahit na maliit na idea kung ano yung ibig nyang sabihin, pero mukhang hindi maganda yun... ayun, ang red pala ay section sa first year level tulad ng blue, green, at yellow. ibig sabihin hindi na kami isang section lang, nung elem kasi isang section lang ang bawat level. bad trip yung majority ng mga klasmeyt ko blue, yung iba hiwahiwalay na.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

si ma'am bunagan yung adviser na red, sya din ang teacher namin sa english, sya ang nagpakabisa sa amin ng nominative, objective, at possessive kinds of pronouns, matagal-tagal ko ring kinabisa yun. walang masyadong happenings sa first year bukod sa mga ito:

-napatayo ako sa math namin kasi hindi ko alam yung sagot;

-laging may pinakamataas na plus yung grupo ko sa science, kasi pag review lagi kaming nangunguna---hindi ko nga alam kung bakit sa exam eh hindi ako nakaka 86% man lang bad trip.

-na bad trip ako dun sa isang teacher ng values ed namin, kasi nagtanong sya "kung may dapat bang urungin sa lababo nyo, ginagawa nyo kahit hindi iutos ng nanay nyo?" sagot kami "opo", yung iba "hindi po". syempre ako sa sa "opo", sabi nya naku talaga bang may kusa kayo? yung ibang "opo" umatras na, ako, sugod pa rin... ayaw maniwala ni ma'am, todo kontra sa akin, pero ako sugod pa rin (tatanong tapos hindi maniniwala) na bad trip talaga ako nun. ako kaya yung panganay sa aming magkapatid, tapos nung time na yun bata pa utol ko, syempre sino kaya gagawa nung mga iyon...

-at ang pinaka matindi sa lahat ay.... P.O.D. shoot ako sa banga! ang pinakaayaw na lugar ng mga magaaral. dati kasi ang layo nung canteen mula sa may rum namin, mas malapit yung canteen sa may sapa na ginagawang dump site ng iskul. promise, dun kami ng barkada nagrerecess, hindi kami kumakain ng basura, dinadala namin yung binili naming pagkain karaniwang egg sandwich o kaya waffle, at yung softdrinks na nasa bote. 20 minutes lang yung recess namin, kulang pa yun sa haba ng pila ng mga gutom na bata, pagkatapos naming makipag
gyera sa canteen diretso na kami sa hang-out.

kung kulang ang time para sa pagkain, lalo pa siguro kung ibabalik namin yung mga bote ng softdrinks. ang siste namin, pinapalipad namin yung mga bote sa karatig na sapa. BOMBS AWAY! ayun kakabombs away namin, fly away ang mga letters to the parents. may isang kasangga namin ang nahuli. patay.

actually hindi naman ako nahuli, hindi rin naman ako isinumbong. basta nung nalaman kong nayayari yung mga comrades ko, join the club na rin ako. oo, isinuplong ko yung sarili ko. bait ko no? bait, hindi baliw. ayun, fly ang mami at dadi ko sa skul. drama effect mula sa P.O.D tapos ang bottomline lang pala ay kaylangan naming (ng mga nahuli at ako na umamin) bayaran yung mga bote; feeling ko mga dalawang cases lang yung binasag namin, pero anim na cases yung pinabayaran ng canteen. putik na mga yun. anyway, no choice but to pay all of it. bayad muna bago record. yun ang una at huling racord ko dun, sa tingin ko.

okay, second year to fourth year, balik-loob ako sa mga klasmeyts ko get together kami. kahit madami rin akong frends sa red, iba talaga yung bond nung mula elem, kasabay mo kasi silang bumili kay pong, nanukso ng mga teacher, at lahat ng kalokohan. kung tinatanong mo kung wala bang naebs sa klase, oo, wala akong natandaang najerbaks sa klase.

second year.
tinukso namin yung principal ng iskul, nag baseball sa loob ng rum kung saan nabasag ang salamin. dito inipitan ni bugi ng ballpen yung ceiling fan na biglang umusok. dito tinuksok ni macco yung mata ni budok ng ballpen. nag wrestling sa room at kung ano-ano pang mga kalokohan.

third year.
lumipat kami sa bagong building medyo mataas yung room namin. at sa likod nun, may hagdanan, instant tambayan. cool. cool talaga yung building kasi ang likod nun yung "panchon", sementeryo ng bayan na bulacan. na hindi lang pwesto ng mga bangkay, pwesto rin ng nagbabag, nagbababag, at balak magbabag. maraming nangyari nung third year, masyadong marami hindi ko na makwekwento, basta third year kami nag prom, nanligaw, nang asar, pasensya na ha, nagdodownload ako ng files sa trabaho baka mahuli ako eh. hehe.

fourth year.

"counter-terrorist win." yan ang karaniwang na naming gustong marinig everyday. after ng iskul derecho kami sa kompyuter shop ni kuya romel. ang pwesto nya dun sa taas ng evelyns, malapit sa munisipyo, katapat ng credit coop. dun. always present kami para mag counter o kaya mag diablo, hiniling na namin na sana may "scroll to kumpyuter shop kami" para mula sa room portal na kagad.

hindi ako ganon ka husay sa counter, pero marami rin akong pinabagsak na kalaban, yun nga lang, kasabay ng pagbagsak ng mga kalaban ang pagsadsaf ng grades ko, pers time kong nakakuha ng 75 sa math. putcha, hindi masarap makakuha ng ganon. at lalong hindi masarap dahil applayan sa college, at lalong hindi masarap ang mapagalitan ng parents mo. putik talaga. after nun, binawasan ko na ang paglalaro, haggang sa super dalang na lang, hanggang sa hindi na talaga. nung tinatanong tuloy ako ng mga estude ko dati kung nag raragna ako, sabi ko hindi, hindi na ako mahilig dyan.

sabi nila pa nag reretreat nagiging banal, pero kami, demonyo ata talaga, nung retreat kasi namin, tinukso namin yung adviser namin na dalaga pa nung time na yun sa isang semenarista. okay lang sana nung una kaso may pa "age doesn't matter" pa kasi ayun, dalawang buwan nya kaming pinagpalit sa blackboard na kulay green, as in hindi talaga kami kinakausap. kaya...

nung magproprom na nun, tradisyon sa skul na merong pageant "mr.&ms. js". aminin kasali ako dun, ewan kung bakit ako nakasali, siguro dahil wala pa akong kahit isang tagyawat nun. ayaw ko nga eh kaso pumayag na din ako at yung mga 2 barkada ko na nakuha dahil dun sa nangyari nung retreat, no other choice. rampa nang rampa. pero olat ako. okay lang yun, hindi ko naman inexpect manalo, pero pagtapos nung pageant sabi nya number six daw ako eh five lang ang finalists, siguro pa konswelo. hehe

after ng pageant sa gabi nun ay yung prom night. sarap. lamig nung panahon na yun. nga pala may seatmate ako nung fourth year. isang tahimik kunyare na girl na cuteness, sobra. itago na lang natin sya sa pangalang "cristina". nung una parang ayaw ko pang kausapin kasi nga tahimik effect pero kinausap ko na rin no choice eh, pag boring ang subject kaylangan natin ng kadaldalan, sya yung sa akin. hehe. so it goes...

masaya pa la syang kausap at kasama, pwede naming pagusapan ang tungkol sa love, religion, tae, sexuality (pinahaba ko pa sex) (usap lang naman eh!) so ayun. masaya, pwede kaya syang maging girl... trinay ko, kaya lang nililigawan pala sya nung barkada ko. naunahan. gusto ko sanang sabihing "pare, may the best man win" pero bawal ang taluhan sa gang. yield tayo.

okay, mabalik tayo sa prom night, sweet dances ang highlights ng kahit saang prom, pag sweet na ang tugtog, mapupuno ang dance floor. madaling araw na nun, ang tugtog yung isa sa pinaka magandang love song na nadinig ko "take a look inside my heart", ang partner ko eh sino pa eh di si "cristina" kwe2to ko ba sya kung hindi sya character dito. okay sweet, ang sarap ng usapan namin habang nagsasayaw, at salamat sa malamig na ihip ng hangin niyakap nya ako! moment namin yun, ang saya. natural ang second serving, kaya go next song. putik yung kanta parang sinadya "if i keep my heart out of sight" super moment. kumpleto na ang prom ko.

pagkatapos ng kilig moments in the dance floor may indakan pa to the tune of "my sharona" field day yun, required ang bawat klase na sumali kaya hataw. naka leather jacket at maong kaming 12 boys, plus add-ons na bigote, patilya, at balbas, ubos ang tinta ng marker, yung tipong hagibis look, un kami.winner kami nun. promise.

fast forward.

graduation na!!!! putcha iba talaga ang bond namin, imaginin mo mula elem tight na kami, tapos eto na, time to go our own way.

kasabay ng group hug ang mga iyakan at saya at sipon na rin. pero bottomline ang saya!!!!

hindi dun natapos ang bond namin hanggang ngayon nagkikitakita pa rin kami at pag nangyari yun talo namin ang patawa ni vic at jose.

shetness!

rewind

may nalagpasan ako, dahil tumutugtog ngayon yung harana na parokya ni edgar naalala kong dati frustrated ako dahil hindi ko natugtog yang kantang yan. pero ngayon kaya ko na. nauso nga pala yung gitara nun, para kaming orchestra, bawat isa may gitara.

ang high school ang pinakamasayang part ng schooling ko, walang tatalo. salamat sa SPM (Samahan ng Poging Magaaral), kila yzthal at cheche at sa frends nila, kila kaye, and the gang, at sa mga hindi ko nabanggit kilala nyo na kung sino kayo. teachers sa ba. tenk you po.

2006-05-05T08:59:00.000-07:00

*Bubbles
Anne Stephanie Cruz

When uncertain, we drift to the familiar
Drawing comfort in the past.
Doubt pushes fickle minds to double back,
Claw at once-have-been's
Stretching memories until they bend, rend, and tear out of shape.

The past, with its spinning images and nameless faces
Too familiar to forget but too vague to polarize with a date and place,
Reminds us of heartbeats that once raced and pulsed
Then flat- lined altogether.

We cannot learn to unforget.
There's no way to undo the hurt
nor erase scars that have begun to fade.
We must stop picking at scabs lest we bleed again,
profusely this time,
leaving us unable to heal.

Living on moments is a prerogative of the brave,
It's a gamble where stakes double by the hour
And you risk losing what to you is most precious and few.

These are just bubbles, I know:
Borrowed snippets of eternity,
Fragments saved in a fragile capsule,
Scenes in my mind's eye replayed from time to time.
But they're the only company I keep in the empty moments.

Let them be.

*thanks to pinoypoets.com and to Anne Stephanie Cruz for a great poem.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

lately, ewan pero ang dami dami kong pwedeng isulat pero hindi ko
masimulan.

siguro kasi ngayon lagi akong may access sa computer.
siguro ngayon kasi hindi na ako masyadong napapagod sa work---
napupuyat, oo--- pero hindi pagod.

ang dami kong pwedeng isulat
tulad nung sa dati kong work na talagang nagagalit ako dahil
ayaw maglubay sa pagtutok sa buhay namin.

pero, promise ngayon chika na lang sa akin yung lahat ng mga galit,
sama ng loob, poot na nangyari dun. at least nga nakilala ko na
hindi lahat ng tao dapat pagtiwalaan. pakshet ang mga plastic.

pwede ko ring isulat ang tungkol sa bago kong work
na sa totoong buhay ay nakaupo, kwentuhan, englisan, uwian.
mas malaki yung sweldo, halos doble nung dati. less work, more pay.
na masaya yung mga kasama ko dito: isang walking encyclopedia ng beauty pageant,
isang mom na hindi mukhang mom, isang girl na may malaking-katawang boyfrend,
isang galing sa pldt for 16 years dun nag work, isang belgian, ung tl namin na cool kasama,
at ang kumag kong frend na kasam ko rin dati sa work.

weird pero ang dami nang nangyayari na hindi ko maisulat.

tulad nung 2nd week ko dito.

pinapunta ako ng national high school sa lungsod namin para subukan ang aking expertise.

pero hindi na pwede kasi pirma na ako dito eh. nung time na kausap ko yung english coordinator dun, as in parang maiiyak na ako kasi parang yun ang summit ng mga teachers dito sa side ng planet namin. tapos ako, i'll let it fly.

bad trip. hindi ko alam kung ano ang dapat maramdaman. kasi ang saya sa field, pero gudto ko pa ring ituloy ito para may point of comparison ako.

good luck sa akin.

nga pala miss ko na rin ang mga estudyante ko dun. lalo yung mga close ko talaga. at lahat minsan nangingiti na lang ako pag naaalala ko ang mga kumag. hehe.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

promise, next time. gagalingan ko na ang entry dito. yung malinaw ang connect ng tula o ano mang ilalagay ko sa entire entry.

promise

2006-04-03T20:55:00.000-07:00

lately mayron akong isang avid reader na naka belo.

sabi niya (nila) insensitive daw ako, kahit feeling ko hindi nya alam meaning nun,
so eto ang isang proof na hindi ako insensitive.

may concern ako kaya ipo-post ko ang mga bagay na dapat alam nila pero hindi pinapraktis.

eto na ang totoo, eto na:

nga pala nakuha ko ito sa website na dole. labor code ito chapter III "payment of wages"

Art. 116. Withholding of wages and kickbacks prohibited. It shall be unlawful for any person, directly or indirectly, to withhold any amount from the wages of a worker or induce him to give up any part of his wages by force, stealth, intimidation, threat or by any other means whatsoever without the worker’s consent.

Art. 117. Deduction to ensure employment. It shall be unlawful to make any deduction from the wages of any employee for the benefit of the employer or his representative or intermediary as consideration of a promise of employment or retention in employment.

sana magamit nyo ang information na ito.

sayonara.

2006-02-27T19:13:00.000-08:00

"...i'm drunk but i'm sober
i'm young and i'm underpaid
i'm tired but i'm working..."

hindi ako makapagsulat ng maayos ngayon. ang dami ko pa namang gustong isulat. tulad ng: usok at alikabok na nilalamas ang katawan tuwing papasok ako sa trabaho; ng crush ko na isang 4th year student dito na mistulang anghel na kukunin ako at dadalin sa lugar na siya lang ang nakakaalam; ng gulo ng isip ko dahil hindi ako siguro kung itataboy na ba ako ng iskwelahan pinapasukan ko; ng directress naming feeling ko talaga ay may angst sa akin; ng takot ko kung ano gagawin ko sa hinaharap; ng maraming tagyawat na nagaaklas sa pisngi ko dahil siguro sa lahat ng ito.

so, ano na?

hindi ko pa alam. hindi ko na malaman kung sang banda ba ako pupunta para matanaw ang aking nasasakupan. hindi ako sigurado kung ang pananatili ba dito ay nararapat (good things happen to those who wait) o ang lisanin ang lugar na ito (go and seek your destiny). totoo pa lang pag nandito ka na sa tunay na mundo darating lahat ng saklap na pwede mong salpakan.

tapos?

hindi ko pa nga alam kung pano ko sisimulan, yung ending pa kaya. ano na ba? parang hindi ko ito ha? dati lagi kong alam ang dapat gawin; ngayon hindi na. siguro dahil lagi kong pinagdarasal na sana dahil ako ni Lord kung saan niya ako itinakdang mapunta--which brings another contradiction in my philosophy: we make our own destiny. hindi kaya excuse ko lang yung dasal na yun para may shield ako t'wing matatalo ako. siguro.

pano yung bukas?

ang bukas ay darating kahit anong hadlang man ang gawin ko, hindi ko ito mapipigilan. siguro, sa ngayon, hahayaan ko na lang dumaloy ang mga pangyayari. sabi nga ni "spike" sa "whatever happens, happens". mangyayari ang dapat mangyari.

bahala na.

pagod na akong magisip at marami pa akong gagawin.

2006-02-07T19:12:00.000-08:00

do i need to say more?

2005-11-29T18:22:00.000-08:00

go team philippines.

grab all the golds.

2005-10-20T11:15:00.000-07:00

hindi ko kayang mag drama, hindi ko kayang ipakitang nata-touch ako.

dahil malakas ako, dahil astig ako.

pero puta! nang makita ko yung mamang nagru-rugby sa kalye hindi ko pala kaya.

hindi ko kaya.

mahina pala ako.

2005-10-10T15:07:00.000-07:00

Pasado kami!

Pagkatapos ng matagal na pahihintay eto na.

Relieve.

Sa lahat ng mga kasama kong nakarating sa pampang ng aming schooling para sa inyo ito!

Congratulations!

Kay lhon na kasamahan ko sa mentors, na lider ng grupo nila sa play prod na nakaaway ko dahil sa schedule ng play, na titser na ngayon sa isang katolikong paaralan, nawa’y mas lalo pang tumigas ang ating (hindi buroy dahil hmmpp na un) pagkakaibigan.

Kay dawo na mahusay naming artist sa mentors, na ex ni april, na kasabay ko madalas umuwi nung coed pa kami, na seryoso usapan naming sa jip, na ngayon ay isa na ding guro sa katolikong paaralan, pare text ka naman, para maiskedyul na natin ang laklak blues natin. Nawa’y ibahin mo na hair style mo, dahil, sabi nila, kamukha mo si sir villamor.

Kay mark na man ed sa mentors, na malakas sa extra rice dati (pero ngayon no extra rice policy ang drama) na kasamahan ko sa pagtuturo sa isa pang katolikong paaralan, na kasamahan ko rin sa play naming na “the anatomy of the passionate derangement”, eric gamalinda na numero uno sa play production, na malapit nang sumakay sa eroplano kasama ng faculty, na ngayon ay katapat ko na sa table dahil lumisan yung dati kong katapat don. More calorie burning program pare, thanks for informing me about this job, baka nasa telopono na rin ako kung hindi mo sinabi (may luha-luha pa).

Kay ice na makyondi sa mentors, na meron daw movie ang “cather in the rye” ni salinger kahit wala naman kaming makita, na pinaka pose sa barkada dahil payat! Pero note: machorba ag lowla, sya na nagsulat ng mga tulang tungkol sa love, na ngayon ay professora na sa iskul sa kanyang bayan. Magkikita tayo ulit at next time hindi na sa pandayan.

Kay dervs na ngayon ay Religion teacher na sa isang katolikong school na pang elementary, na laging malat pag nakakasakay ko sa jeep, na talaga namang nagpapasaya at nagpapaingay na rin sa klase kasama ng kanyang mag ka chrobang sina bunny, kuki, at lady na may kanya-kanya nang pinagkakaabalahan, salamat sa inyo. Keep it up.

Kay cristina na ubod ng sipag mag-aral, na nag text sakin ng graphics ni Jesus na hindi ko pa binubura sa cel ko, na ubod ng bait na ka-grupo sa play namin, na may kakambal, na mahal at nirerespeto ng lahat sa klase, na kabarkada ni Jessica na isa pang tahimik pero tunay namang napakabait. Kayo yan eh! Kaya sa inyo ko!

Sa barkadahan nila charles, jo-ann, jess, chiqui, na talaga namang maingay sa klase naming (lalo si chiqui), na parang may mga mic sa katawan (si charles meron---ngeekk) sabi ko sa inyo tayo-tayo rin ang magkikita sa finals. Reunion na ito.

Kay Kristine g. na nag stop na one year para maging klasmeyt kami at sa mga kabarkada nyang sina roselyn at alpha, kahit na tahimik kayo sa klase alam kong nasa loob lang ang mga kulo nyo, na balang araw ay lalabas din kasabay ng paglabas ng mga (hindi moda) luha sa inyong mga mata pag bumalik tayo sa ciudad clementino para mag swim. We’ll see you soon.

Kay Karen na magaling umarte, magaling pumiyok, at magaling tumitig na masama, na lead actress naming kahit na male role sya, nagalit din sa isa naming kagrupo dahil nagmamahusay, na minsan nakita kong kasama sila meliluz at lorelin (hindi lang nila alam, ginamit mo lang sila.hehe) masarap yung isaw na ibinigay mo sa’min dati sa may tindahan nyo, kaso bitin. Sabi nga ng mojofly---sa uulitin.

Kay april at sa mga friends nyang sina rhealyn at itsang na laging magkakasama. Ayan pasado na tayo ha. Keri nyo na yan individually. Kerbs ko nga ba sa bonding nyo basta, I know you are happy together. I’m happy for you.

Kay eliza na jowaers ko na for almost four years, galing natin. Sabi ko sayo kaya natin yan eh. Congats baby. Mahal kita.

Sa parents ko na pinag aral ako da best kayo. Sabi nga ni bro. eddie “babangon din tayo.” Ingat kayo and I often fail to say this but I do care and love you.

Kay rhea rose at jem na parang may summer fling noon kahit si jem lang ang may alam. kuha kayo next year para masaya na tayo lahat.

kay bullet na aking kaibigan. na pumupunta dito pag huwebes para mag galore somewhere, na madalas kasabay kong umuwi, salamat sa mga conversation na napaka saya at informative ang chika. Salamat sa pagtitiwala (mike enriquez voice). Da best ka! Next year kuha kana para ikaw naman ang taya.

Sa lahat ng klasmeyt ko, kumuha ng LET o hindi, pumasa o hindi, buntis man o retokada na, may ngipin o pustiso. Salamat sa inyong lahat, I have to admit my college life is the best part of my schooling because I’ve shared it with people like you. Maaaring kulang ang mga salita para punan ang damdamin ko ngayon pero para sa inyo ‘to.

Pasado tayo!

2005-08-22T12:10:00.000-07:00

prayers.

there's always a never ending quarrel about prayers: the manner in which one has to pray, the posture, the clothing, the words, the outpouring lines, the drama, the memorization, the candles, the catholics, the protestants, the muslims, the buddhist, the atheist, etc. the gods (leader/bishop/nun/ingkong) wanted to have a perfect manner in which "their" prayers are supposed to be delivered.

i am a catholic, and i must admit that i am a devotee of the blessed virgin mary (at least i know in my heart that i am, and i don't care if other people don't know that). consequently, (i don't know if it is a proper word) i am practicing my educational expertise in a catholic school, i'm not kidding, therefore i am expected to follow the stereotype: obedience, chastity, and poverty.

obedience: thou shall obey the instructions given by your superior. i don't know if God made a person that is "superior" than another, for i believe in equality. however misleading the instruction is one must obey.

chastity: thou shall not do malicious actions (sexual). with regard to chastity, the school puts it this way: thou shall not indulge in things that will make you happy. like attending classes on a weekend.

poverty: thou shall not be greedy, that's why the compensation is less than what you deserve. moreso, it's meager for your needs. (for further information about poverty please try to see the real world)

i am really not sure if the vows that i've told is for priest's or nun's reference, for i am not a priest, and absolutely not a nun, but the thing is, that the school seems to follow the vows and extend it to all its constituent. i am certain that God wanted us, his creations, to have what is due so there is no reason for austerities (pardon the word).

allow me to now focus on the title: prayers.

prayers not are uttered by the lips, it is uttered by the heart. it is not through our words we pray but through our hearts that is filled with conviction. i cannot remember the exact lines from dequiros, but i tried to preserve the thought. to this i subscribe.
it is not the unending recitation of words that makes up a person's prayer--it's like being a zombie reciting lithanies over and over. it is not the memorization of countless paragraphs that defines a prayer's solemnity; it is how a person reaches out his hand to the creator, it is how a person hold on to his faith, it is the belief that there is a God out there that is listening to him; that is prayer. at least for me.

my coordinator (i will not call him "superior" because i have high respect to him) and i happen to talked to me earlier, i do not know how it diverted to prayers, for it started with my being out last saturday. anyway, so it turned to this, he wanted to know if i am like my friend/classmate/co-teacher, who, does not often ask our students to pray before every class period; i said yes, i do not often asked my students to recite prayers before class periods, why? my reason is in the above paragraph. i hate to see students or people in general recite words, when i know that they know do not contain any meaning whatsoever. it is like asking a person to do a thing without giving him a reason for doing. it's all in vain.

"catholics" i hate to admit it, but my coor tagged catholics as the ones who are incline to "recitations" (as i have said in the previous paragraph), i am a catholic and if every catholic has this definition i cannot imagine the results that this would bring to the faith that Jesus built (as i believe it).

i am not telling you not to pray in recited verses. i am not imposing that every people should have a belief in prayers that is parallel with what i believe in. what i am trying to say is that us, catholics (i can't really speak for other relifions),should evaluate ourselves, our beliefs, and everything that goes with it. there is nothing wrong if you wonder about the validity of mores. change will only happen if there are at least few people who will have the courage to think and to evaluate these mores, otherwise, there should be no morrow.

end.

2005-08-22T10:10:00.000-07:00

galit lamang ito.
wala kang aasahan kundi ang sidhi ng galit ko.

pagod ako.

last saturday hindi ako umattend ng klase (exam). last saturday gumising ako ng tanghali. last saturday hindi ako naligo ng maaga. last saturday nakita ko si jose habang ginagaya si imaw. last saturday sumakit ang ulo ko dahil mainit sa bahay namin. last saturday kasama ko ang girlfriend ko. last saturday masaya ako. last saturday naramdaman ko ang saturday.

yung pagsusulit sa eskwelahang pinapasukan ko, sabado na naman ang iskedyul. powtah! wala na naman ako sa kwentuhan ng barkada, sa table tennis at sa masayang pusoy dos. bad trip kasi. bat kailangang kunin mo (walang antecedent, pero alam ko kung sino ito) ang week end ko? wala kang karapatan para gawin yun! araw-araw (hindi yung junk food) na nga akong pumapasok dito--inuubos ang hininga, hinihingal at sinasakitan ng ulo, tapos pati saturday ko gusto mong kunin-- tang*** ka!

last saturday kinalas ko yung taling pilit mong ikinakabit sa leeg ko. hindi mo ko hawak. hindi mo ko pag-aari tang*** ka! hinahanap ko ang sarili ko sa gitna ng magulong mundong ginagalawan ko ngayon: hindi ko alam kung talagang naging mga drones na ang mga kasama ko dito (pwera sa isa). bakit wala kayong (wala uling antecedent pero alam ko pa rin kung sino) salita? ano ginagamit nyo sa araw-araw? hindi ba ang salita lang ang pinagkaiba ng tao sa mga hayop. hindi ko alam kung kayo na ang nagkatawang taong "catharsis".

gusto kong maibalik ang dati kong buhay pag sabado. gusto kong gawin lahat ng gusto ko. kaya nitong huli ginawa ko. walang pretensions, walang hypocrasy, gusto ko lang lumatay ang kama sa likod ko.

tapos.

ano? boring di ba? sabi ko sayo galit lang ito.

2005-08-08T14:52:00.000-07:00

suskuday!

akalain mo may demo na naman kami ngayon, parag last friday lang kami nagdemo sa harap ng mga lola nyo tapos ngayon demo na naman.

asar. naubos ko lahat ng oras ng sabado at kalahati ng linggo para sa visual aids. bad trip ang putik!

ang topic ko pa naman ay ang pinakamahirap na lesson na "writing the plural form of nouns". wow. kahit ako inaantok dun eh.

naubos ang buong saturday ko kakatupi ng manila paper na aminin nating habang tumatagal ay lalong nag-aamoy burak (hindi ako nagbibiro). bad trip ba naman kasi yung mga kartolina, napaka mahal tapos mag-guguhit kapa. asar.

"ayan na sila". putik naman mga tsong (manila boy akey) nadinig ko na naman ang mga katagang ayokong-ayokong nadidinig mula sa mga gurong araw-araw nagtuturo. bakit ba kasi? ano ba ngayon kung may ma-shonda? may tajiri? may thunderbird? na nanonood (buti kung hindi tulog) sa likod ng klase mo. sabi nga sa commercial, "isipin mo na lang guard yan" s'ya yung nagbabantay ng mga magsisipag puntahan sa kubeta. bwahaha!

hindi ko pa kamo natapos yung visuals na mabaho nung sabado, kinain pa nun yung kalahati ng araw ko ng linggo. putres. hindi tuloy ako nakapag table tennis maghapon. bad trip.

pagpasok ko sa isang klase, pinatayo ko na yung mga bata tapos pinagpulot ko ng kalat, abay umeenter na ang lola mo (literal).
kaya pinagdasal ko na ang mga bata (gulat kayo no? tanong ko sa sarili ko? hindi kasi ko nagpapadasal) at pinaupo pagtapos.
ang hirap mag-isisp ng motivation sa grammar lalo pa't ganon yung topic. suskuday! pa'no mop kaya pagsasamahin ang values education saka plural forms of noun?

oo nga pala, dumagdag sa bad trip ko nung linggo ay yung pagpunta ko ng bsu. inaasahan ko kasi na may pre-let test kami dun, kasi naman ayon sa iskedyul ay august 7, 2005 ang huling araw ng review ng mga pobreng kukuha ng let sa susunod na linggo (sana pumasa kami). pagdating ko sa bahay ng mga langgam, abay tahimik. at pag-akyat ko sa nest (hindi si alma moreno) wala ni isa mang kaluluwa! anak ng tinapa (yung mas maliit na tinapa), iniba daw yung isked at ginawang sabado august 6, 2005. putik. sayang ang pamasahe ko.

nagtuturo na ako ng forming plural nouns. medyo madami talaga kong nilagay na burak sa pisara. naguumapaw. abay ang lola mong nasa likod ay napakagara ng upo! kulang na lang ay humilata sa sahig ng kanyang mga pangarap! tuluyan na tuloy nawala ang ningas ng aking kasiyahan sa boring kong topic. napaka elementary kasi. kung wala lang ito sa hanay ng dapat ituro, wit ko talaga sya teach. bad trip kamo talaga.

ngayon lang ako nag-mukhang boring sa klase ko. ngayon lang ako nagmukhang inaantok sa klase. ngayon lang ako nawalan ng gana sa subject. ngayon lang ako nakakita ng tajiring ayaw pumostura. ngayon lang ako hassel. ngayon lang pumangit. ngayon lang ako jahe. ngayon lang ako hindi lumabas ng iskul para mag-lunch. ngayon lang ako nakakain ng masarap (hindi kami kumain sa karenderya). ngayon ko lang naisip na kalbo si thunderbird. ngayon lang ako nasilaw sa kinang. ngayon lang.

si thunderbird kaya, kelan nya maiisip na ang normal voice ay hindi pasigaw. kelan kaya nya maiisip na kailangan marunong makinig sa explanation. kelan kaya sya gagamit ng shampoo (na galing kay amang, kabayo). kelan kaya matatpos ang visiting forces agreement. kelan babaha dito. kelan ako gagamit ng tandang pananong pag nagtatanong. kelan.

2005-08-04T11:41:00.000-07:00

he said, she said.

suskuday!

one student came to me asking something about the error in the message posted on the campus. she said "sir, is there anything wrong with the sentence?" i said " the 's" she said "why?" i said "according to the "elements of style" you don't place 's to non-living objects. she said "is that so, sir?" i said "yah".

one moment of silence.

abruptly she raised the argument that "yah" should not be used because according to her it is not a word. "yes" should be in place of the word i used.

pause.

i found myself discussing language.

for us to use and master a language, first we must know what is language: a. it is the use of written symbols or vocal sounds in order to communicate or get the meaning across, b. its basic unit is sound and, therefore one must master the meaning of those sounds.

clear.

no question.

now i've added the definition of language according to Gemino H. Abad in his book, "In Ordinary Time". "Language is not words, kaibigan,/ nor the many screeching worlds it produce, language is what created those worlds and the effect are the words.

crossed brows.

endless queries.

so my lunch break was dedicated to explaining language to students not mine. i took the word "love" i've asked them what is the meaning of love?

ample definitions.

now the question i've raised is, "how do you feel if you're feeling the word "love", if you're in love?

sharing siesta.

"love is not the affection you feel for someone", i told them. love is just a word, what is important is how we conceive that word and perception differs from one and the other.

"words are only there to represent the ideas, the feelings (anger, hope, despair, love, pity, etc.) since they are only representatives, we, the speaker, must choose the best word in order for us to get the meaning across." in this manner, it is not the words that created the meaning, but the feeling that created the meaning and the words."

so in my "yah" case, i used "yah" instead of "yes" or whatever other word, because i found it suitable to take the place of what i am feeling of the moment of speaking.

are we clear?

yes.

get it?

"yah"

2005-08-04T10:56:00.000-07:00

powtahka!

ang kapal ng fez mo!

powtahka!

remember the teacher i've told you on the previous post (the one teaching [ti]). powtah un!

after almost four weeks of not talking to him, his insatiable quence for shallowness surfaced.

we had what we call the "religious ritual" whatsoever in the place i'm working on. so things, go the way it should go: singing praise song, bible reading and sharing.

singing praise is fine, as well as the gospel about the multiplication of the bread (when Jesus fed thousands of men, women and children with only five loaves of bread and three pieces of fishes). so the sharing happened it was a counter-clockwise way of voicing opinions about the gospel. it went fine, until mr./ms. (i can't identify the gender) powtah shared something, not related to the gospel, but with regard to the story he, himself created in his mind. that myself and my friend search for his error and from then on judging and questioning his competency. a very nice plot, actually if it is for "maalaala mo kaya".

bull shit man!

if i could only spit between your eyes, i would.

here you are speaking of professionalism, but you don't even know the proper channel in voicing out your shetness! why don't you go to mr. tulfo and tell your plot inside his office!

you're the very incarnation of shetness!

so that happened. mr./ms. powtah narrated his "maalaala mo kaya" version of hell. minds me of what mt friend said to my other friend when they argued: "'wag kang magpanggap naikaw si princess sarah para limusan ka ng awa (don't pretend to be princess sarah to beg for sympathy)" winner ang dialog! una, hindi kamukha ni princess sarah ang lolo/lola mo. ikalawa, hinding-hindi kaidad ni princess sarah and lolo/lola mo, at ikatlo, wala syang mabuting puso para limusan ng awa! bwahaha.

to mr./ms. powtah i'm giving this message across and straight "powtah ka".

bwahahaha!

2005-08-03T08:20:00.000-07:00

bago mag-demo ang demo(nyo)

one of my greatest fears is to appear boring in front of my classes, or any audience, for that matter.
that's the reason why my blog had to wait for five long days before i put anything into it.

my apologies to Mr. Cirilo Bautista, cause i did not heed his advice on form (as you can see small letters are down pouring here).

suskuday!

demonstration teaching ko nga pala ngayon sa harap ng aming pinagpipitagang directress (madre). at katulad ng mga pinagdaanan ko nang demo---chika lang.

hindi ko lang sigurado kung bakit may adrenaline rush akong nararamdaman bago magsimula ang pangtutuyang mangyayari ilang saglit pa?

grabe! iniisip ko na kung ano ang sasabihin n'ya kapag nakita nya (ipapakita ko talaga) ang pencil topper ko na si Darth Mole (kulay pulang mukha, maraming itim na tatoo, may anim na sungay at may nanlilisik na mga mata) bwahahaha!

chika lang.

chika lang naman talaga, parang araw-araw naman kasi ginagawa ko, at ng ibang mga guro, ang bagay na ito. kaya hindi ko makuha ang logic kung bakit may kaba, kibot, takot o kurot sa kanilang mga... (hindi clit) buto kapag na-isked na sila para mag-demo sa harap ng ibang guro.

naalala ko tuloy nung may demonstration teaching kami nung student-teacher pa lang ako. ilang ulit kong nadinig mula sa fellow ST's kong mayabang daw ako. bakit? kasi nakakakain daw ako ng ayos, nakakatulog ng maaga, nakakagala, nakakapagsulat, nakikichika at marami pang iba. eh bakit sila raw hindi makagawa nun?

asar na asar ako kapag free period namin at magkakasama sa kuta, meron pa silang mga murmurs at mimics na: "ay!!! demo ko na!!!" (na punong-puno ng kakyondian) ano gusto mong gawin ko patayin ang soup mo para hindi matuloy. tinanong ko sila minsan (one of my kind days) kung bakit sila kinakabahan, gayong ang demo ang hudyat ng wakas at simula ng bagong yugto (sorry for the drama) ng kanilang shetness? sinabi ko rin na: "the difficulty of anything depends on the manner of how we approach it." but everything fell on deaf ears (or ears filled with stalactites and stalagmites ---nagpapanggap kasing science major--- of ear wax). to make the long story even longer, nakagraduate kami ng college. end.

ngayon ako ay...

araw-araw nasa harap ako ng mga elite na mga bata. araw-araw chinichika ko sa kanila na ang kalayaan ay ang masabi ang gusto mong sabihin. na ang kasiyahan ay hindi nangangahulugang ang mga gusto mo ay parehas ng sa iba. na maaring hindi lalaki ang d'yos. na lahat tayo ay pawang gumaganap lamang sa mga papel na kadalasan tayo din ang may likha. na ang preposition to ay hindi binabasang [ti] (kahit 'yung isa naming kasamahan ganon ang turo---infinitive daw kasi---chika lang). na mahalaga ang makinig. na hindi totoo ang best friend. na ang kamatayan ay hindi nangangahulugang katapusan. na dapat kang matutong mag-isip para sa iyong sarili.
at kung ano-ano puro chika lang naman.

ang school.

gusto ko lahat plansado, pwera lang 'yung uniform namin pag lunes kasi lukot talaga yun. gusto ko hindi baduy, kaya lang yung uniform 'pag martes kulang crust yung polo at dark blue yung pants.
gusto kong magpakalbo, kaya lang sususpindihin ka at papasok ka lang pag mahaba na ulit ang buhok mo. gusto ko yung maginhawang uniform, kaya lang naka long sleeves yung mga bata dito, may pa jumper effect pang parang apron. gusto ko malamig sa klase, kaso hindi talaga kayang palamigin ng tatlong kaluluwang bintelador ang malaking klase. gusto ko tahimik, kaso pagpinagsama-sama mo lahat ito isa lang ang produkto: ingay.

punong-puno ng ingay! sabi ni shakespeare "an empty vessel makes a loud sound". ikaw magpakahulugan.

mga gintong butil(hindi palay).

sabi ng daddy ko nung graduation daw nila ang gintong butil ng speaker ay: "dalawa lang ang tatahakin nyong lugar, ang una ay ang pagsunod sa agos ng sistema. ang ikalawa, ay ang pagsalungat dito. pero mas madali ang sumuod sa agos, kaysa labanan ito."

napaka fruitful da ba? pano kung sa imburnal ang patutunguhan ng agos? eh di uubusin ko ang buhay ko hanggang sa huli nitong sandali para maglublob sa mabahong tubig ng marurumi--- pasensya na pero "i don't subscribe."

ayoko sa sistema dito.

ayoko sa craming.

ayoko ng sinasabihan ng mga taong hindi alam ang sinasabi.

ayoko sa mapag-imbabaw.

ayoko sa basura. sawang-sawa na ko sa basura. gutay-gutay na ang katawan ko (chika lang ito).

ayoko ng ulam sa karenderya.

ayoko.

pero gusto kong baguhin ang pag-iisip ng mga stude ko---yun lang siguro dahilan kung bakit nandito pa ako. kaya itutuloy ko ang ginagawa ko.

chichikahin ko sila dahil ang lahat ng ito ay...

chika lang.